Total Pageviews

Wednesday, 12 November 2014

ZZP'er: ondernemer of schijnzelfstandige ?

Eind jaren 50 opende mijn vader een kapperszaak op het dorp waar hij geboren was. Zelfstandigen waren toen mensen die in aanzien stonden omdat ze het lef hadden om ondernemer te durven en willen zijn. Mijn vader heeft zonder en met personeel (leerling kapsters) gewerkt. Het begrip ZZP bestond toen niet. Je was ondernemer.

Sinds 2005 ben ik zelf ondernemer en ZZP’er. Tot 2012 heb ik hele goede jaren gehad maar sinds 2012 ervaar ik nu de keerzijde van mijn toenmalige keuze.

Ik stoor me aan de hele ZZP discussie omdat het hebben van een vennootschap (BV, NV, vof, etc.)  kennelijk noodzakelijk is om door anderen als ondernemer gezien te worden. Ik heb begin 2005 bewust gekozen om geen BV op te richten ondanks dat mijn privé aansprakelijkheid veel groter is dan bij diegenen met een BV.

De belastingdiscussie (o.a. zelfstandigenaftrek) is een vreemde. De overheid wilde ooit namelijk een gelijke behandeling tussen ondernemers met en zonder vennootschap. De belastingtarieven in de vennootschapsbelasting zijn de afgelopen jaren gedaald en er moest dus een compensatie plaatsvinden voor ondernemers zonder vennootschap (en navenante belasting).

De discussie omtrent verplichte verzekeringen (incl. pensioen) is principieel gezien ook een heel vreemde omdat ondernemers risicodragend zijn en werknemers risicomijdend. De politiek lijkt een deel van de ondernemers als werknemers te willen behandelen.

Vanuit een budgettaire optiek valt deze discussie opeens veel beter te begrijpen: het draagvlak in de sociale zekerheid lijkt te worden uitgehold door de voortdurende groei van het aantal ZZP’ers.

Wat daarbij dan gemakshalve wordt “vergeten” is dat ZZP’ers ook geen aanspraak kunnen maken op uitkeringen. Indien ZZP’ers sociale premies zouden moeten gaan betalen dan hebben ze ook recht op o.a. werkloosheidsuitkeringen. Momenteel komen deze werkloosheidsuitkeringen uit de spaarrekening van de ZZP’er.

Gezien het maximum premieloon versus de gemiddelde bezettingsgraad op ZZP uren, zou de overheid wel eens fors kunnen verliezen indien ZZP’ers als werknemers zouden worden behandeld omdat hun uitkeringen hoger zullen zijn dan hun premie afdracht.

ZZP’ers zijn vooral de smeerolie in het Nederlandse bedrijfsleven. Ze komen als er plotseling een behoefte ontstaat en vertrekken direct als die behoefte vervalt. Er komt dus geen opzegtermijn (zowel inkomend als uitgaand) of ontslagvergoeding aan te pas.

Ik wil wel een handreiking doen in deze discussie. In België kent men het begrip “schijnzelfstandigen”. In België zijn zowel bedrijven als werknemers vragende partij omdat de Belgische belastingen op arbeid zo hoog zijn. In Nederland lijken er situaties te zijn waarbij de werknemer gedwongen wordt om zelfstandige te worden; enerzijds tot behoud van zijn baan en anderzijds ter verlaging van de arbeidskosten bij de werkgever. Deze constructies zijn echter redelijk gemakkelijk te herkennen omdat er optisch niets verandert; alleen juridisch en fiscaal.


Misbruik dient bestreden te worden maar het ondernemerschap niet.