Total Pageviews

Monday, 22 September 2014

Balans in leven en leven in balans

Een aantal maanden geleden hield ik mijn zoon voor dat je in het leven kunt kiezen uit 4 hendels, of uit een combinatie ervan.

Die 4 hendels staan voor 1. studie, 2. (top)sport, 3. werk en 4. relatie/gezin/familie.

Veel mensen hoeven slechts uit 3 hendels te kiezen omdat topsport geen wezenlijk onderdeel van hun leven uitmaakt. Des te meer keuze, des te moeilijker de keuze. Althans, meestal.

Ik had ook slechts uit 3 hendels te kiezen omdat topsport noch een aanleg noch een ambitie was. Mijn keuze was achteraf gezien de volgende: eerst 100% studie, daarna 50% werk / 50% studie, daarna 70% werk / 30% gezin, en later 90% werk / 10% relatie. Totdat het allemaal fout liep.

Ik heb mijn zoon voorgehouden dat hij kan kiezen voor topsport maar dat dit automatisch betekent dat er nauwelijks ruimte is voor studie, werk of een relatie. Topsport op 100% betekent dat al het andere automatisch op 0% uitkomt. Sport op 90% geeft wat ruimte voor andere zaken maar mogelijk geen deelname aan de Olympische Spelen.

Ik heb zelf nu een "green site" en kan dus kiezen. 100% Sport gaat hem echter nog steeds niet worden. In een nieuwe (full-time) studie heb ik vooralsnog ook nog steeds geen zin. Blijven wederom over de bekende 2: werk en relatie/gezin/familie. Ook die 2 zijn bij mij momenteel zo groen als gras. Ik voel wel dat ik de hendel "Werk" niet meer op +90% wil hebben. Dat betekent dus dat er voldoende ruimte zal gaan ontstaan voor andere zaken (studie, sport, relatie/gezin/familie). 

De onbalans in mijn leven was niet houdbaar. Ik zie dat nu pas achteraf. Mijn werk was altijd de compensatie voor een ongelukkig privé leven. De betonnen muur moest en zou een keer komen, maar wat was die knal hard zeg.................. Pfffffffffff................

Het (visuele) beeld van de 4 hendels, dat ik had bedacht tijdens het gesprek met mijn zoon over zijn toekomst, is voor mij nog altijd een zegen omdat ik zelden zo duidelijk zag welke keuzes hij (of ik ! ) kan en mag maken. Kan en mag en dus niet "moet".

Nu mijn eigen leven weer in balans is, zoek ik naar de balans in mijn leven. 

Ik ben klaar voor de volgende ronde.

Saturday, 20 September 2014

Familie herinneringen

De laatste tijd ben ik nogal bezig geweest met het wissen van familie herinneringen. Recent heb ik alle foto's van de kinderen opgeruimd en ook de hangmat van mijn dochter gedemonteerd en in de grijze container gedumpt.

Mijn huis, waarin ik me sinds mijn terugkomst uit het buitenland niet meer thuis voelde, hoort nu eindelijk weer bij mij; zoals ooit lang geleden bij de aankoop het geval was.

De familie herinneringen betreffen een tijdvak in mijn leven dat afgesloten is. Ik herken mijn zoon nauwelijks meer en mijn dochter totaal niet meer. Ze zijn een soort vreemden voor me geworden. 

Mijn dochter heeft de uitnodiging voor de aanstaande 80e verjaardag van haar oma (mijn moeder) afgewezen omdat haar vriendje dan jarig zou zijn. Naar mijn mening een totaal ongepaste afweging van belangen. Ze vertelde me ook nog dat ze mij niet wilde tegenkomen op dat feest. Tja, dat heb je nou eenmaal als je familie van elkaar bent.

Vrijwel iedereen zegt dat het weer goed zal komen met mijn kinderen en dat het gewoon tijd nodig heeft. Misschien. Misschien niet. Ik weet het niet meer. Ben er tamelijk gevoelloos onder geworden.

Ik mis nu reeds 5 jaar van hun jeugd en die periode lijkt alleen maar langer te gaan worden. De periode waarin ze zich vormen van kind naar volwassene heb ik totaal gemist. Vandaar ook dat gevoel van vreemden en vervreemding. 

Niet alleen zij veranderen. Ik ook. Het gevoel van vervreemding wordt een tweerichtingsweg. Ik kan niet overzien welk effect dat gaat krijgen. Ik hoop slechts op het effect van een schone lei, een reset, een frisse start, een herkansing, een doorstart of wat je er dan ook bij kunt bedenken.

Het wissen van de herinneringen zou als het afwerpen van ballast kunnen werken mits er nieuwe en betere voor in de plaats komen.

De hockeywedstrijden van mijn kinderen horen ook tot de familie herinneringen.

Vanmiddag weer naar hockey geweest. Mooie wedstrijd gezien. Bij toeval kwam ik mijn zoon toch nog tegen. Even een paar woorden met hem gewisseld:

Ik: "Goed gespeeld !". Hij: "Dank je". En beiden vervolgden we onze weg.

Dat was onze volledige communicatie van deze week.

Zal geen blijvende herinnering worden.........

Tuesday, 16 September 2014

Trouwen, samenwonen, LAT, FWB, happy single. Mag het een onsje meer of minder zijn ??

Volgens het CBS rapport Bevolkingstrends 2013 is er een verwachte sterke groei in de periode 2013-2060 van het aantal oudere alleenstaanden: "De nieuwe CBS-huishoudensprognose voorziet een toename van het aantal huishoudens van de huidige 7,6 miljoen tot 8,6 miljoen in 2060. Deze groei komt grotendeels voor rekening van de eenpersoonshuishoudens. Momenteel maken deze kleinste huishoudens 37 procent uit van alle huishoudens. In 2060 zal dit 44 procent zijn. Vooral het aantal
oudere alleenstaanden neemt sterk toe. Medio jaren vijftig zijn er volgens de nieuwe prognose ruim 900 duizend alleenstaande 80-plussers, drie keer het huidige aantal."

Bovenstaande lijkt ook op mij van toepassing te zullen zijn. Na eerst trouwen en daarna samenwonen, heb ik nu geen enkele behoefte meer aan beide. Zelfs een LAT relatie is eigenlijk al teveel voor mij. Minder is meer.

Ooit kreeg ik van mijn ex-vrouw regelmatig te horen dat er na haar geen vrouw gek genoeg zou zijn om voor mij te willen zorgen. Als je iets maar regelmatig genoeg hoort dan ga je het nog geloven ook. De kracht van de boodschap ligt in de herhaling. Echter, niets bleek minder waar. Zoals Abraham Lincoln ooit zei: "You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time."

Inmiddels ligt mijn situatie totaal anders. Ik wil niet eens meer dat er voor me "gezorgd" wordt. Ik wil slechts mijn vrijheid en niet in gebondenheid.

Al vele jaren lang denk ik met enige regelmaat aan een Neil Young song: My life is changing in so many ways. I don't know who to trust anymore. There's a shadow running thru my days. Like a beggar goin' from door to door. I was thinking that maybe I'd get a maid. Find a place nearby for her to stay. Just someone to keep my house clean, fix my meals and go away. A maid. A man needs a maid. A maid. It's hard to make that change. When life and love turns strange. And old. To give a love, you gotta live a love. To live a love, you gotta be "part of". When will I see you again? [..]
Ik begin de songtekst eindelijk beter te begrijpen, nu ik er zelf "middenin" zit.

Tot op zekere hoogte worstel ik nog steeds met wat ik zoek. Loslaten heeft me in de tussentijd echter goed gedaan: weg irritatie, weg frustratie, weg ongezondheid. Ik geniet nu van het NU. Alhoewel ik vroeger niet kon geloven dat ze bestonden, beschouw ik mezelf nu ook als een "happy single".

Voorheen dacht ik mijn gevoel van geluk uit materiële zaken, inclusief een succesvolle carriere, te kunnen halen als compensatie voor een ongelukkig huwelijk. Nu weet ik dat blijvend geluk ("sustainable happiness") uit geloof, hoop, liefde en innerlijke vrede komt.

To give a love, you gotta live a love. To live a love, you gotta be "part of". When will I see you again?